Çikolata Paradoksu: Ödül, Çocuğun Öğrenme İsteğini Nasıl Söndürür?
Önemli Çıkarımlar (Key Takeaways)
- Ödül, çocuğun işi “kendisi için” yapma isteğini yani motivasyonunu azaltabilir; 1973’teki anaokulu deneyi bunu ilk kez gösterdi (Lepper ve ark., 1973).
- Asıl zarar veren, önceden söz verilen maddi ödüldür; iş bittikten sonra gelen sürpriz ödül ve sözlü takdir motivasyonu düşürmez (Deci ve ark., 1999).
- Çözüm ödülü tamamen yasaklamak değil; “yaparsan alırsın” pazarlığını seçim hakkı, merak ve içten bir teşekkürle değiştirmektir.
Akşam 19.30. Mutfakta her akşam yaşanan tanıdık bir sahne: ödev savaşı. Anne, üçüncü kez tekrarlıyor: “Şu iki sayfayı bitirirsen çikolata senin.” Çocuk bir haftadır her akşam aynı pazarlıkla masaya oturuyor. İlk günler işe yaramış gibiydi; ama şimdi çocuk hiçbir şeyi karşılıksız yapmıyor: “Bunun için ne vereceksin?” Üstelik çikolata da yetmemeye başladı: “Bugün iki tane istiyorum.”
Bu sahne çoğu zaman “şımarıklık” ya da “pazarlığa alıştı” diye yorumlanır. Oysa psikolojinin en sağlam bulgularından biri bambaşka bir şey söylüyor: Ödül, çocuğun kendi içinden gelen öğrenme ve yapma isteğini sessizce söndürebilir. Üstelik bunu yapan ödülün büyüklüğü değil, “yaparsan alırsın” pazarlığının kendisidir. Bu yazıda bu paradoksun nasıl çalıştığını ve ödülün yerine ne koyabileceğimizi ele alacağız.
1. Ödül Vermek Neden Ters Teper?
1973’te psikolog Mark Lepper ve meslektaşları, boyama yapmaktan keyif alan anaokulu çocuklarıyla şöyle bir deney yaptı: Çocuklar üç gruba ayrıldı. Birinci gruba “boyama yaparsan ödül alacaksın” denildi. İkinci gruba önceden hiçbir şey söylenmedi ama işleri bitince sürpriz bir ödül verildi. Üçüncü gruba ise ne söz verildi ne de ödül verildi. Birkaç hafta sonra çocuklar serbest oyunda gözlemlendi. Sonuç çarpıcıydı: Önceden ödül sözü verilen çocukların boyamaya ayırdıkları süre neredeyse yarıya düştü; çizimlerinin kalitesi bile geriledi. Sürpriz ödül alanlarla hiç ödül almayanlarda ise ilgi aynen korundu (Lepper ve ark., 1973).
Bu bulgu “aşırı gerekçelendirme etkisi” (overjustification effect) olarak bilinir. Mantık şudur: Çocuk, keyif alarak yaptığı bir iş için ödül aldığında kendi kendine şu sonucu çıkarır: “Demek ki bu işi ödül için yapıyordum.” İşin kendisinden alınan keyif, ödülle açıklanmaya başlar; ödül ortadan kalktığında geriye yapacak bir neden kalmaz. Deci’nin (1971) deneyleri de aynı yönde: Dışarıdan verilen ödül, insanın içinden gelen motivasyonu zayıflatıyor. Dikkat edin: zarar veren, ödülün kendisi değil; işten önce pazarlık konusu yapılan, beklenen ödüldür.
Murayama ve meslektaşlarının (2010) beyin görüntüleme çalışması, bu etkiyi nöron düzeyinde de gösterdi: Bir görev için önceden para ödülü sözü verilen kişilerde, görevi yaparken beynin ödülle ilişkili bölgesindeki (striatum) aktivasyon azaldı. Yani dışarıdan gelen ödül, beynin kendi iç ödül mekanizmasını adeta kapatıyor. Çocuğumuza çikolata sözü verdiğimizde, onun beynindeki “öğrenmekten keyif alma” devresini istemeden kısmış olabiliriz.
2. Evde ve Okulda Ödülün Üç Hâli
Ödül kültürü evde ve okulda o kadar yaygın ki, “iyi öğretmen = bol ödül veren öğretmen” gibi yanlış bir denklem bile oluşmuş durumda. Oysa araştırmalar her ödülün aynı olmadığını söylüyor: Deci ve meslektaşlarının (1999) 128 deneyi bir araya getiren meta-analizine göre, önceden söz verilen maddi ödüller içsel motivasyonu düşürürken; sözlü takdir onu güçlendiriyor, sürpriz ödül ise zarar vermiyor. Yani mesele ödülün kendisi değil, nasıl kullanıldığı. Pratikte en sık gördüğümüz üç hâl şöyle:
Evde ve Okulda Ödülün Üç Hâli
3. Ödül Cümlesi Yerine Ne Söyleyebiliriz?
Aşağıdaki tablo, evde ve okulda her gün karşılaştığımız beş sahneyi “ödül cümlesi” ve “onun yerine söylenebilecek söz” olarak yan yana koyuyor. Amaç çocuğu ödülsüz bırakmak değil; işi pazarlıktan çıkarıp seçim hakkı, merak ve takdir üzerinden yeniden kurmak:
4. Okul Psikolojik Danışmanına 4 Öneri
Okul psikolojik danışmanı, ailelerin ve öğretmenlerin ödül alışkanlıklarını fark etmelerine ve dönüştürmelerine yardımcı olabilir. Şu dört adım uygulanabilir:
1. Ailenin “Ödül Envanterini” Çıkarın
Veli görüşmesinde şu soruyu sorun: “Evinizde bir haftada hangi işler için hangi ödüller söz konusu?” Ödev, oda toplama, yemek yeme, uyku saati… Hangi davranışın hangi ödüle bağlandığını birlikte listeleyin. Çoğu aile, pazarlığın ne kadar yoğun olduğunu ancak listeyi görünce fark eder. Farkındalık, değişimin ilk adımıdır.
2. Maddi Ödülü Sözel Takdire Çevirin
Deci ve meslektaşlarının (1999) meta-analizini veliye sade bir dille aktarın: Önceden söz verilen maddi ödül motivasyonu düşürür; sözel takdir ve övgü ise güçlendirir. Ailelere kullanabilecekleri basit cümleler verin: “Bu ödevde gösterdiğin çabayı fark ettim.” “Bugün kendi kendine başladın, bu büyük bir adım.”
3. Sınıftaki Yıldız Sistemini Dönüştürün
Sınıfta çıkartma ve puan sistemleri yaygınsa, bunları kaldırmak yerine dönüştürün: Ödülü önceden duyurmayın; süreç geri bildirimine ağırlık verin; öğrenciye seçim hakkı verin (“Bu konuyu posterle mi anlatmak istersin, sunumla mı?”). Seçim hakkı, çocukta sahiplenme ve sorumluluk duygusunu güçlendirir; ödülden daha kalıcı bir yakıttır.
4. Karne Döneminde “Hediye Değil, Teşekkür” İlkesini Önerin
Karne sonrası büyük hediyeler yerine şunu önerin: Önce notlardan çok sürecin konuşulduğu kısa bir aile sohbeti; ardından önceden pazarlık edilmemiş, birlikte geçirilecek bir zaman (sinema, piknik, oyun gecesi). Ödül varsa bile sürpriz olsun; çünkü sürpriz ödül, işin değerini çalmaz (Lepper ve ark., 1973).
Akademik Kaynakça (Article Sources)
epdr.com.tr, içeriklerinde yalnızca hakemli akademik dergilerde yayınlanmış, doğrulanabilir ve kanıta dayalı bilimsel araştırmaları referans alır.
- Lepper, M. R., Greene, D., & Nisbett, R. E. (1973). Undermining children’s intrinsic interest with extrinsic reward: A test of the “overjustification” hypothesis. Journal of Personality and Social Psychology, 28(1), 129–137. https://doi.org/10.1037/h0035519
- Deci, E. L. (1971). Effects of externally mediated rewards on intrinsic motivation. Journal of Personality and Social Psychology, 18(1), 105–115. https://doi.org/10.1037/h0030644
- Deci, E. L., Koestner, R., & Ryan, R. M. (1999). A meta-analytic review of experiments examining the effects of extrinsic rewards on intrinsic motivation. Psychological Bulletin, 125(6), 627–668. https://doi.org/10.1037/0033-2909.125.6.627
- Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68–78. https://doi.org/10.1037/0003-066X.55.1.68
- Murayama, K., Matsumoto, M., Izuma, K., & Matsumoto, K. (2010). Neural basis of the undermining effect of monetary reward on intrinsic motivation. Proceedings of the National Academy of Sciences, 107(49), 20911–20916. https://doi.org/10.1073/pnas.1013305107
- Henderlong, J., & Lepper, M. R. (2002). The effects of praise on children’s intrinsic motivation: A review and synthesis. Psychological Bulletin, 128(5), 774–795. https://doi.org/10.1037/0033-2909.128.5.774
- Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01
- Dweck, C. S., & Leggett, E. L. (1988). A social-cognitive approach to motivation and personality. Psychological Review, 95(2), 256–273. https://doi.org/10.1037/0033-295X.95.2.256
